Nowy tekst pedagoga specjalnego, Pani Bożeny Gościńskiej, zapraszamy do przeczytania.

W procesie wychowania często zadajemy sobie pytanie: dlaczego nasze dzieci są takie leniwe, dlaczego nie podejmują wysiłku, dlaczego ich aktywność szkolna ogranicza się do minimum. Nie czytają lektur, nie odrabiają na bieżąco zadań domowych, nie uzupełniają notatek po nieobecności w szkole??? Skąd zjawisko „prokrastynacji” - czyli odkładania prac, zadań na później, uciekanie od prostych zajęć, obowiązków? Kto jest współcześnie autorytetem dla nastolatka???…

Zapraszamy do przeczytania tekstu naszej psychog szkolnej - Iwony Haby.

Trudności jako oczywistość. Doświadczenie trudności jako wyjście do poszukiwania rozwiązań. 

Kiedy przychodzimy na świat ludzie nam życzą wszystkiego najlepszego – zdrowia, szczęścia, powodzenia w życiu, żeby wszelkie trudności nas omijały. I trudno nie doceniać i nie czerpać z takiej życzliwości. Nikt nie życzy nam żeby było trudno – i słusznie. Jednak, czy realnie może spełnić się takie życzenie, by trudności nas omijały? Zdecydowanie nie! Są i będą częścią naszego życia...

Jak budować relacje, aby zbudować dobrze?
Czyli, o relacji z nastolatkiem

Oczywiście najłatwiej byłoby powiedzieć lub napisać, że relacje z dzieckiem należy budować od momentu jego urodzenia. Jest to fakt. Jednak czas rozwoju dziecka, a szczególnie okres nastoletni sprawia, że więź rodziców z nastolatkiem się poluzowuje na rzecz rówieśników, kolegów, przyjaciół. Zmieniają się autorytety, a tym samym dziecko nie jest już tak zapatrzone w rodzica, jak to miało miejsce w okresie dziecięcym. Nastolatek poszukuje swoich ścieżek, innych osób, którym może chociażby zaimponować. Tym samym rodzic schodzi na plan dalszy. I wtedy wielu rodziców szuka odpowiedzi na pytanie, jak budować relację z nastolatkiem, od czego zacząć i czy nie jest już za późno, aby taką relację naprawić?

Postawy rodzicielskie. Ich wpływ na rozwój i funkcjonowanie dziecka.

Rodzina ma kluczowy udział w kształtowaniu się osobowości dziecka.
Prawidłowy rozwój dziecka zależny jest od wielu czynników środowiska rodzinnego. Wśród nich najważniejsze są:

1.  Świadomość wychowawcza rodziców.
2. Atmosfera w rodzinie (więzi, współżycie, szacunek, zrozumienie).
3. Umiejętne stosowanie kar i nagród jako konsekwencji zachowań.
4. Łączenie wychowania w rodzinie z innymi oddziaływaniami wychowawczymi (w przedszkolu, szkole, klubie sportowym,).
5. Proces wychowawczy w rodzinie (w tym postawy rodzicielskie).

Postawy rodzicielskie określają stosunek rodziców do dzieci, ich specyficzny sposób zachowania wobec dzieci.
Maria Ziemska wyróżniła prawidłowe i nieprawidłowe (niewłaściwe) postawy rodzicielskie.
Prawidłowe ( właściwe, zdrowe) postawy rodzicielskie to:

Nastolatkowie coraz częściej sięgają po substancje psychoaktywne – skalę tego zjawiska możemy sobie uzmysłowić, obserwując liczbę zgłoszeń do poradni leczenia uzależnień, przepełnione oddziały psychiatryczne, sytuację w gabinetach specjalistów, ale także w szkołach i w lokalnym środowisku. Można postawić tezę, że każdy z nas zna kogoś, kogo w jakimś stopniu dotknął ten problem. Według najnowszych raportów 37% starszych uczniów pali marihuanę, a 6,2% uczniów przyznaje się do korzystania z nowych środków psychoaktywnych, tzw. dopalaczy. Najpopularniejszą używką jest alkohol – 80% uczniów deklaruje, że choć raz w życiu go piło. Jakie działania powinien podejmować rodzic w sytuacji, kiedy jego dziecko nadużywa substancji psychoaktywnych?